Return to site

Jongensdromen

ontmoet Micha Meinderts

Hoelang doe je over een boek?

Dat verschilt. Over Cadans deed ik tweeënhalf jaar, omdat ik toen nog niet nadacht over publicatie en gewoon schreef wanneer ik zin had. Dubbel Leven en Oog in Oog gingen een stuk sneller, omdat ik toen echt elke dag ging zitten en schrijven, ook al had ik niet zo veel inspiratie. Een boek schrijven is uiteindelijk gewoon werk. Leuk en lonend werk, maar wel werk.

Met alle herschrijfrondes erbij kostte Aldus Sybren me waarschijnlijk een maand of negen.

Verdient het een beetje?

Een beetje, inderdaad. Schrijvers worden niet rijk in Nederland. Schrijven moet je ook niet doen om er rijk van te worden. Ik schrijf omdat ik gelezen wil worden, omdat ik de potentieel levensveranderende ervaring van het lezen ook aan anderen wil doorgeven. Dat ik er ook nog iets mee verdien is terecht (want het is werk, daar moet voor betaald worden) en mooi meegenomen, maar niet het hoofddoel. Al droom ik natuurlijk van een bestseller zodat ik lekker in een hutje op de hei kan rentenieren.

Hoe kom je aan de naam Sybren?

Vrij simpel, die naam zou ik, net als Sybren zelf, gekregen hebben als alles in een keer goed was gegaan. Alleen dan met ‘ie’.

Komt er nog een boek over Arthur Hartman?

Dat is wel het plan, maar ik weet niet wanneer of hoe. Het verhaal is nog niet concreet genoeg om ermee aan de slag te gaan, maar het groeit wel. De wereld is nog niet van Arthur af!

Aldus Sybren is een autobiografische roman. Hoeveel is verzonnen en hoeveel is echt?

Alles. Op enkele scenes na is alles echt gebeurd, maar niet, of niet precies, zoals ik het heb opgeschreven. Personages bestaan uit meerdere personen, situaties zijn samengevoegd tot een enkele gebeurtenis, de locaties zijn veranderd, zelfs de volgorde klopt niet altijd. Maar de emoties die de gebeurtenissen bij Sybren oproepen, de impact die de personages op hem hebben, zijn echt.

Dit verhaal is niet mijn verhaal, maar zonder ‘mij’ had ik dit niet kunnen schrijven.

Wat is transgender?

Veel te simpel gezegd: als je geboortegeslacht (dat wat er triomfantelijk op het geboortekaartje staat) en je innerlijke geslachtsbeleving (dat wat je voelt/weet wat je bent) niet overeenkomen, heet dat transgender.

Voor mij specifiek betekent het dat ik met de lichamelijke kenmerken van een meisje ben geboren, maar me consistent, nadrukkelijk en exclusief identificeer met het mannelijke concept. Instinctief voel ik aan dat ik thuishoor bij de mannen, niet bij de vrouwen.

Dus nu ben je een man?

Ja. Altijd al geweest trouwens. Nou ja, een jongetje eerst natuurlijk. Immers, mijn innerlijk is niet veranderd, dus wat ik nu ben, was ik vroeger ook al.

Maar geen echte man.

Over het algemeen wordt die opmerking geplaatst door mensen die een “echte man” classificeren als ‘bier, vrouwen, voetbal, auto’s en haantjesgedrag’ en in dat geval wil ik niet eens een “echte man” zijn. Dat past totaal niet bij mij.

Gelukkig zijn er vele manieren om een man te zijn en uiteindelijk doet het er niet eens echt toe. Allereerst ben ik een persoon, een mens, met menselijke verlangens en wensen en dromen. Toevallig zitten mijn persoonlijkheid en mijn voorkeuren meer aan de masculiene kant van de glijdende schaal dan aan de feminine kant.

Maar vrouwen kunnen ook best mannelijk zijn, daar hoef je niet voor in transitie.

Er is een verschil tussen mannelijke interesses hebben en je daar naar gedragen, en een mannelijke identiteit hebben. Een identiteit gaat veel dieper, is veel fundamenteler. Het is een basaal weten dat je tot een bepaalde groep behoort.

Vroeger zag ik mezelf niet in de spiegel. Het beeld dat ik van mezelf in mijn hoofd had, klopte niet met mijn buitenkant. Als gevolg daarvan zagen mensen mij ook niet zoals ik mezelf zag. Dat was voor mij de reden om in transitie te gaan.

Nu klopt het veel beter. Helemaal worden zoals ik had moeten zijn, zal niet lukken, daar werken de biologie en de medische wetenschap niet aan mee, maar als ik nu in de spiegel kijk, zie ik in ieder geval iets wat daar erg op lijkt. En daar word ik gelukkig van.

Overigens, als ik veel typisch vrouwelijke interesses en eigenschappen had gehad, zou ik ook zijn getransitioneerd. Je kunt ook een “vrouwelijke” trans man zijn (of een “mannelijke” trans vrouw, natuurlijk). Identiteit en expressie zijn twee verschillende zaken.

Tot je Aldus Sybren schreef, wist bijna niemand in je omgeving dat je transgender bent. Waarom heb je ervoor gekozen om op deze manier uit de kast te komen?

Grotendeels omdat ik vind dat in de media, die inmiddels behoorlijk begaan lijken met het thema, te veel de nadruk leggen op het eerste jaar van de transitie. Uit de kast komen, met de behandeling starten, de eerste grote stappen van de hormoonbehandeling. Wat er daarna komt, blijft veelal onderbelicht. Dat irriteerde me en daar wilde ik iets aan doen. Een soort zendingsdrang.

Dat ik daarbij niet meer stealthkan leven, neem ik maar op de koop toe. Ik vertel het meestal niet omdat ik nog steeds bang ben dat mensen me niet (meer) zien zoals mezelf, maar hoe langer ik leef, hoe minder belangrijk dat is. Ik het inmiddels de buitenwereld niet meer nodig om te bevestigen wie en wat ik ben en hoop dat ik met mijn boek aan anderen kan laten zien transgender personen in de eerste plaats mensen zijn, met een leven, verlangens, angsten en dromen zoalas ieder ander.

Heb je een piemel?

Heb je niet geleerd dat het niet netjes is om naar andermans intieme details te vragen?

Andere publicaties:

Goesting is een verhalenbundel die is voortgekomen uit een wedstrijd van (mijn) uitgeverij ‘t Verschil. Er waren al een paar erotische verhalenbundels voor vrouwen op de Nederlandstalige markt, maar nog niet voor mannen. Daar moest verandering in komen! Gepresenteerd op 5 december 2010, pagina’s vol spannende ontspanning.

Sexy, absurd, grappig, bizar, gewaagd.
De verhalen in deze homo-erotische bundel variëren van romantisch tot hardcore porno, maar allemaal zijn ze een ode aan de liefde tussen mannen.

Met verhalen van Micha Meinderts, Jan Vander Laenen, Davy De Vuysdere, Alec Verhoeve, J. Wildemans, Tim Meulemeester, Sonny Van de Steene, Dietrich Van Oyen, KRA Verboven, Erik Schophuizen, Steven Slaaggeest, Jesse Witters, Nello, Danny Danckaert

Uitgeverij ‘t Verschil. ISBN: 978 94 9095 201 3.

De Arthur Hartman triologie

Deel 1  Cadans – Hoe is iemand geworden wie hij nu is? Wat heeft het leven voor hem in petto gehad dat hem kneedde en vormde, soms subtiel en onbewust, soms met een mokerhamer en botte beitel?

Arthurs mokerhamer is de ontdekking dat hij jongens leuker vindt dan meisjes. Ineens is hij iemand anders dan hij altijd dacht dat hij was. Vrouw en kinderen, goede baan? Alles staat op de tocht. De enige met wie hij erover kan praten is zijn beste vriend, Tim. Die helpt hem zelfs een ontmaagding regelen. Maar dan verhuist Tim terug naar Amsterdam en is Arthur alleen. Thuis vertellen? Uitgesloten. Zelfs zijn eerste relatie moet hij verborgen houden.

De maanden verstrijken, hij doet examen, probeert niet al te vaak in elkaar geslagen te worden door zijn oudere broer Jelmer en schrijft zich in voor de politieschool. Weg uit de provincie, weg van de priemende ogen van Jelmer, nieuwe vrienden, een nieuw leven zoeken.

Een verhaal over opgroeien, vriendschap en liefde, over verandering. Kun je worden wie je wil of moet je je overgeven aan de grillen van het lot?

Deel 2 Dubbelleven – Eindelijk ontworsteld aan die benauwende omgeving, de verwachtingen van je ouders, van jezelf… Hoe ga je dan verder?

Arthur leert op eigen benen staan en zich staande houden in de wereld van de politie, en in de wereld van de homoscene. Zoekt hij veiligheid of liefde, of is dat uiteindelijk wel te combineren? Wil hij het wel combineren? Wat zoekt hij in een vriendje en wat in zijn werk, en hoe kan hij dat krijgen?

Niemand die je vertelt wat je moet doen is eigenlijk net zo lastig als die verwachtingen waar hij niet aan kan en wil voldoen. Waar is die gulden middenweg?

Deel 3 Oog in oog – Het leven is niet aardig geweest voor Arthur (hoewel dat ook zijn eigen schuld is) en hij is de zoektocht naar geluk en liefde helemaal zat, heeft zich erbij neergelegd dat hij alleen zal blijven. Zijn hart zit op slot.

Dan ontmoet hij Ferry, een loodgieter, die de gevoelens in hem losmaakt die hij eigenlijk wil blijven negeren, ook omdat Ferry hetero is, dus het wordt toch nooit wat.

Gelukkig is er afleiding in de vorm van Balthazar, een flamboyante oudere man die met zijn creatieve manieren van geld verdienen steeds het pad van brigadier Hartman kruist. Is het geluk toch wel voor hem weggelegd, of kan hij het beter helemaal opgeven?

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly